Boeken Bakkers

Het begon als volgt: mijn moeder liet me een foto van een huis zien en zei ''hier gaan we wonen'. Het eerste wat door mijn hoofd kwam was 'wouw'. Het was een mooi, groot en grappig huis. Mijn moeder vroeg aan mij of ik het wel leuk vond dat we gingen verhuizen. Toen drong het tot me door dat ik ging verhuizen, weg van mijn vrienden, weg van mijn school. Ik begon te twijfelen dus antwoorde ik simpel 'ik weet het niet hoor'. Een paar dagen later hadden we het huis al bekeken. Ik zei tegen mijn moeder ''hier wil ik wel wonen.'' En zo begon de alle ellende.
Een week nadat we er zijn wezen wonen wist ik, het is hier niet pluis. De week begon als volgt. We kwamen aan, het was al laat dus ik ging meteen naar bed. De volgende morgen ging ik naar school ik fietste op mijn fiets. Even later kwam ik bij school, de meeste jongens en meisjes waren een beetje grof, een beetje aso achtig. Er was wel een jongen die me wel aardig leek. Maar al snel bleek dat hij een nerd was dus ging ik maar niet met hem om. Ik ging de klas binnen en stelde me netjes voor. ''Ik ben Carl de Boer, en ik ben elf jaar oud'' de kinderen begonnen opmerkingen te maken over mijn achternaam. Opmerkingen zoals, ''hee boer waar zijn de eieren'.'' En ''Mag ik een glaasje koeienmelk.'' Ik antwoordde natuurlijk en zei ''De eieren komen zo maar de melk moet nog gemolken worden.'' De klas lachte me toe, ik lachte maar mee ook al vond ik het niks aan. Na school ging ik naar huis. Mijn moeder vroeg ''was school leuk?'' Ik antwoorde natuurlijk met ja. Ik kon moeilijk zeggen: nee mam school was verschrikkelijk. Ik ging naar buiten om vrienden te maken alleen deed iedereen een beetje flauw. Ik probeerde stoer mee te doen, alleen lukte het niet zo goed. Ik ging maar naar bed. De volgende week op zaterdag ging het beter, ik ging naar buiten, ik probeerde vrienden te maken. Ik werd geroepen door een stel jongens, ze zeiden ''heey kom er bij zitten!'' Ik kwam er bij en zei een beetje verlegen ''hallo.'' De jongens vroegen hoe ik heette en hoe het ging ik zei mijn naam en ik zei dat het wel goed ging. De meeste jongens uit de groep waren rond de zestien zeventien er zaten ook paar van veertien tussen en drie jongens waren twaalf. Ik heb een tijdje met de groep gekletst en het was best gezellig.
Op maandag ging ik weer naar school deze keer was het leuk. De groep jongens die ik zaterdag had ontmoet had over me verteld en ineens deed iedereen aardig tegen me. Later in de week zaten we weer bij elkaar en je gelooft nooit wat ze zeiden. Ze gingen een overval plegen! Het zweet brak me uit, mijn hart klopte razend snel ik voelde me helemaal niet meer op mijn gemak. En toen kwam het ergste ik moest mee doen, mee doen met een overval. Ik wilde er graag bij horen dus ik zei ''oke''. Een domme actie natuurlijk maar ik was zo bang, ik wist niks meer te zeggen. Had ik maar naar de nerd geluisterd, de jongen die me wel aardig leek. Hij zij dat ik niet met deze lui moest omgaan. En hij had gelijk, dus bedacht ik een plan om ze erin te luizen bij de politie. Dat zal ze leren dacht ik. ik ging naar de nerd toe, misschien wou hij me helpen. Ik keek op de klassenlijst en zag zijn naam staan. Naam: Kevin. Achternaam: Broenders. Straat: Hogelandstraat. Nummer: 8.
Ik zocht hem meteen op. Toen ik er was geloofde ik mijn ogen niet. Ik stond voor een enorme villa. Echt enorm met een tuin zo groot als een zwembad. Dit had ik niet verwacht van de nerd uit de klas.
Ik belde aan, je hoorde keihard DING DONG! Ik schrok een beetje dat was een beetje hard. Er kwam een nette vrouw naar buiten lopen. Ze leek een beetje op een dienstmeisje. Ik vroeg aan haar is Kevin er. Ze zei heel netjes ''ik zal meneer Kevin Broenders voor u halen''.
''Oke'' zei ik nog steeds sprakeloos van het mooie grote huis.
Een paar minuten later kwam Kevin. ''Hoi'' zei ik. ''Heey'' zei Kevin terug ''kom binnen.''
''Oke, leuk'' zei ik. Toen we uiteindelijk binnen waren legde ik hem alles uit over de misdaad.
Het eerste wat hij zei was ''ik zei toch dat ze niet goed waren''. Daar had hij gelijk in, hij zij dat ze niet te vertrouwen waren, dat het valse gemene mensen waren. Maar ik had niet geluisterd. Gelukkig wou Kevin me helpen. We hadden een prachtig plan, het zou zeker werken, dacht ik. Diep in mijn hart was ik wel bang.
Het was vrijdagavond, de avond van de misdaad, de avond van het plan. Vandaag zou het allemaal gebeuren we stonden voor de bank. Kevin stond om de hoek te wachten op mijn teken. Toen ik hem het teken gaf was het zover: politie, brandweer, allemaal mensen. Er kwam paniek en iedereen begon te vechten. Het laatste dat ik voelde was dat ik met mijn hoofd door het glas gegaan ben.
Ik werd wakker in het ziekenhuis en zag Kevin naast mijn bed zitten. We keken elkaar aan en kregen de slappe lach. Het was afgelopen, en gelukkig ook nog goed! Iedereen was blij en de buurt was een stuk gezelliger na het gevecht.